1947ರ ಜುಲೈ 22ರಂದು, ಭಾರತದ ಸಂವಿಧಾನ ಸಭೆಯು ದೇಶದ ರಾಷ್ಟ್ರಧ್ವಜವನ್ನು ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಅಂಗೀಕರಿಸಿತು, ಇದು ಭಾರತದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳ ಮೊದಲು ನಡೆದ ಒಂದು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಕ್ಷಣವಾಗಿತ್ತು. ಈ ಧ್ವಜವನ್ನು ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶದ ಪಿಂಗಲಿ ವೆಂಕಯ್ಯ ರೂಪಿಸಿದ್ದರು, ಮತ್ತು ಇದು ಕೇಸರಿ, ಬಿಳಿ, ಹಾಗೂ ಹಸಿರು ಬಣ್ಣಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿತ್ತು, ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ 24 ಆರದ ನೀಲಿ ಅಶೋಕ ಚಕ್ರವನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು. ಈ ಧ್ವಜವು ಭಾರತದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಚಳವಳಿಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ದೇಶದ ಏಕತೆ, ಧೈರ್ಯ, ಶಾಂತಿ, ಮತ್ತು ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ. ಜವಾಹರಲಾಲ್ ನೆಹರು ಅವರು ಸಂವಿಧಾನ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಧ್ವಜವನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸಿದರು, ಮತ್ತು ಇದು ಭಾರತದ ಸ್ವತಂತ್ರ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿ ಗುರುತಿನ ಸಂಕೇತವಾಯಿತು. ಕೇಸರಿ ಬಣ್ಣವು ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ತ್ಯಾಗವನ್ನು, ಬಿಳಿಯು ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯನ್ನು, ಹಸಿರು ಶ್ರದ್ಧೆ ಮತ್ತು ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಅಶೋಕ ಚಕ್ರವು ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಪ್ರಗತಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ | ಇವತ್ತು| ಜುಲೈ 21, 2007|ಪ್ರತಿಭಾ ಪಾಟೀಲ್: ಭಾರತದ ಮೊದಲ ಮಹಿಳಾ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಯಾಗಿ ಆಯ್ಕೆ
ಈ ಧ್ವಜದ ಅಂಗೀಕಾರವು ಭಾರತದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟದ ಕೊನೆಯ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಕ್ಷಣವಾಗಿತ್ತು. 1921ರಲ್ಲಿ ಗಾಂಧೀಜಿಯವರಿಂದ ಸ್ವರಾಜ್ ಧ್ವಜದಿಂದ ಸ್ಫೂರ್ತಿ ಪಡೆದ ಈ ವಿನ್ಯಾಸವು, 1931ರಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ನ ಕರಾಚಿ ಅಧಿವೇಶನದಲ್ಲಿ ಔಪಚಾರಿಕವಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡಿತು. ಸಂವಿಧಾನ ಸಭೆಯ ಅಂಗೀಕಾರದೊಂದಿಗೆ, ಇದು ಭಾರತದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಗುರುತಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಯಿತು. ಈ ಘಟನೆಯು ಆಗಸ್ಟ್ 15, 1947ರಂದು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಘೋಷಣೆಗೆ ಮುನ್ನಾ , ಭಾರತೀಯರಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹೆಮ್ಮೆಯನ್ನು ತುಂಬಿತು. ಇಂದಿಗೂ, ತ್ರಿವರ್ಣ ಧ್ವಜವು ಭಾರತದ ಸಾಮೂಹಿಕ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಚೈತನ್ಯವನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ, ದೇಶದ ಎಲ್ಲಾ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಏಕತೆಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ.
