1950ರ ಡಿಸೆಂಬರ್ 5ರಂದು ಭಾರತ ಮತ್ತು ಸಿಕ್ಕಿಂ ನಡುವೆ ಸಹಿ ಹಾಕಲಾದ ಭಾರತ-ಸಿಕ್ಕಿಂ ಒಪ್ಪಂದ (Indo-Sikkimese Treaty) ಮೂಲಕ ಸಿಕ್ಕಿಂ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಭಾರತದ ರಕ್ಷಿತ ರಾಜ್ಯ (Protectorate of India) ಆಯಿತು. ಈ ಒಪ್ಪಂದವನ್ನು ಸಿಕ್ಕಿಂನ ಚೋಗ್ಯಾಲ್ ತಾಶಿ ನಾಮ್‌ಗ್ಯಾಲ್ ಮತ್ತು ಭಾರತದ ಪರವಾಗಿ ಸಿಕ್ಕಿಂನ ರಾಜಕೀಯ ಅಧಿಕಾರಿ ಹರೀಶ್ವರ್ ದಯಾಲ್ ಸಹಿ ಮಾಡಿದರು. ಭಾರತದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ನಂತರ ಸಿಕ್ಕಿಂನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಗೊಳಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ಈ ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಇದರ ಪ್ರಕಾರ ಸಿಕ್ಕಿಂ ತನ್ನ ಆಂತರಿಕ ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಯತ್ತತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತದೆ ಆದರೆ ರಕ್ಷಣೆ, ವಿದೇಶಿ ಸಂಬಂಧಗಳು ಮತ್ತು ಸಂವಹನ ಭಾರತದ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿರುತ್ತವೆ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಯಿತು. ಈ ಒಪ್ಪಂದವು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಆಡಳಿತದಡಿ ಇದ್ದ ಹಳೆಯ ಒಪ್ಪಂದಗಳನ್ನು ರದ್ದುಗೊಳಿಸಿ ಹೊಸ ರಾಜಕೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿತು. ಚೀನಾದ ಟಿಬೆಟ್ ಆಕ್ರಮಣ (1949-50) ಮತ್ತು ಹಿಮಾಲಯ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಭದ್ರತಾ ಕಳವಳಗಳು ಈ ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೆ ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣವಾಯಿತು.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ | ಇವತ್ತು | ಡಿಸೆಂಬರ್ 4, 1971| ಲಾಂಗೇವಾಲಾ ಯುದ್ಧ
ಈ ಒಪ್ಪಂದವು ಸಿಕ್ಕಿಂನ ರಾಜಕೀಯ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಮಹತ್ವದ ತಿರುವು ತಂದಿತು. ಸಿಕ್ಕಿಂ ತನ್ನ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಚೋಗ್ಯಾಲ್ ಆಡಳಿತವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿತು ಆದರೆ ಭಾರತದ ರಕ್ಷಣಾ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ಬಂದಿತು. ಸಿಕ್ಕಿಂನ ಜನರು ಭಾರತೀಯ ಪಾಸ್‌ಪೋರ್ಟ್ ಬಳಸಬೇಕಿತ್ತು ಮತ್ತು ವಿದೇಶಿ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಭಾರತ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಸ್ಥಿತಿ 1975ರವರೆಗೆ ಮುಂದುವರಿದು, ನಂತರ ಜನಮತಯಾಚನೆಯ ಮೂಲಕ ಸಿಕ್ಕಿಂ ಭಾರತದ 22ನೇ ರಾಜ್ಯವಾಯಿತು. ಈ ಒಪ್ಪಂದವು ಭಾರತದ ಹಿಮಾಲಯ ಗಡಿ ಭದ್ರತೆಯನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಿತು ಮತ್ತು ಸಿಕ್ಕಿಂನ ಆಂತರಿಕ ಸುಧಾರಣೆಗಳಿಗೆ (ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಚುನಾವಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆ) ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿತು. ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ, ಡಿಸೆಂಬರ್ 5, 1950ರ ಒಪ್ಪಂದವು ಸಿಕ್ಕಿಂನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಅಂತ್ಯ ಮತ್ತು ಭಾರತದೊಂದಿಗಿನ ಹೊಸ ಸಂಬಂಧದ ಆರಂಭವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ.
