1920ರ ಆಗಸ್ಟ್ 1ರಂದು ಮಹಾತ್ಮ ಗಾಂಧಿಯವರು ಅಸಹಕಾರ ಚಳುವಳಿಯನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು, ಇದು ಭಾರತದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಂಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ತಿರುವು. ಜಲಿಯನ್ವಾಲಾ ಬಾಗ್ ಹತ್ಯಾಕಾಂಡ (1919) ಮತ್ತು ರೌಲತ್ ಕಾಯ್ದೆಯಂತಹ ಬ್ರಿಟಿಷರ ದಮನಕಾರಿ ನೀತಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಜನರ ಆಕ್ರೋಶವನ್ನು ಸಂಘಟಿಸಲು ಗಾಂಧಿಯವರು ಈ ಅಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಚಳುವಳಿಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಭಾರತೀಯರು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸರ್ಕಾರದ ಶಾಲೆಗಳು, ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳು, ಉದ್ಯೋಗಗಳು ಮತ್ತು ವಿದೇಶಿ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಬಹಿಷ್ಕರಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಕರೆ ನೀಡಿದರು. ಸ್ವದೇಶಿ ಉತ್ಪನ್ನಗಳನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸಿ, ಖಾದಿ ಧರಿಸುವ ಮೂಲಕ ಸ್ವಾವಲಂಬನೆಯನ್ನು ಗಾಂಧಿಯವರು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದರು. ಖಿಲಾಫತ್ ಚಳುವಳಿಯೊಂದಿಗೆ ಒಗ್ಗೂಡಿಸಿದ ಈ ಚಳುವಳಿಯು ಹಿಂದೂ-ಮುಸ್ಲಿಂ ಐಕ್ಯತೆಯನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಿತು, ಭಾರತೀಯರಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಚೈತನ್ಯವನ್ನು ತುಂಬಿತು.
ಅಸಹಕಾರ ಚಳುವಳಿಯು ಭಾರತದಾದ್ಯಂತ ಜನರನ್ನು ಒಗ್ಗೂಡಿಸಿತು, ಆದರೆ 1922ರ ಚೌರಿ ಚೌರಾ ಘಟನೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಂಸಾಚಾರ ಸಂಭವಿಸಿದಾಗ ಗಾಂಧಿಯವರು ಈ ಚಳುವಳಿಯನ್ನು ಸ್ಥಗಿತಗೊಳಿಸಿದರು. ಈ ಘಟನೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಭಟನಾಕಾರರು ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆಗೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಿ 22 ಪೊಲೀಸರನ್ನು ಕೊಂದರು, ಇದು ಗಾಂಧಿಯವರ ಅಹಿಂಸೆಯ ತತ್ವಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಯಿತು.
ಚಳವಳಿಯು ಸ್ವರಾಜ್ಯವನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ತರಲಿಲ್ಲವಾದರೂ, ಇದು ಭಾರತೀಯ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಗೆ ಜನಪ್ರಿಯತೆಯನ್ನು ತಂದಿತು ಮತ್ತು ಗಾಂಧಿಯವರನ್ನು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ನಾಯಕನನ್ನಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿತು. ಈ ಚಳುವಳಿಯು ಭಾರತದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಒಂದು ದಿಟ್ಟ ಆರಂಭವನ್ನು ನೀಡಿತು, ಮುಂದಿನ ಕ್ವಿಟ್ ಇಂಡಿಯಾದಂತಹ ಚಳವಳಿಗಳಿಗೆ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಸುಗಮಗೊಳಿಸಿತು.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ | ಇವತ್ತು | ಜುಲೈ 31, 1940 | ಶಹೀದ್ ಉದಮ್ ಸಿಂಗ್ರ ಮರಣದಂಡನೆ
