1790ರ ಜುಲೈ 12 ರಂದು, ಫ್ರೆಂಚ್ ಕ್ರಾಂತಿಯ (1789-1799) ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಘಟನೆಯಾಗಿ, ಫ್ರಾನ್ಸ್ನ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಂವಿಧಾನಿಕ ಸಭೆಯು ಪಾದ್ರಿಗಳ ನಾಗರಿಕ ಸಂವಿಧಾನ (Civil Constitution of the Clergy) ಅನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿತು. ಈ ಕಾನೂನು ಫ್ರಾನ್ಸ್ನ ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕ್ ಚರ್ಚ್ನ ಆಡಳಿತವನ್ನು ರಾಜ್ಯದ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ಒಳಪಡಿಸಿತು, ಚರ್ಚ್ನ ಸ್ವಾಯತ್ತತೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆಗೊಳಿಸಿ ಪಾದ್ರಿಗಳನ್ನು ರಾಜ್ಯದ ಸೇವಕರಂತೆ ಪರಿಗಣಿಸಿತು. ಈ ಕಾನೂನಿನ ಪ್ರಕಾರ, ಬಿಷಪ್ಗಳು ಮತ್ತು ಪಾದ್ರಿಗಳನ್ನು ಸ್ಥಳೀಯ ಜನರಿಂದ ಚುನಾಯಿತರಾಗಿ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಲಾಯಿತು, ಚರ್ಚ್ನ ಆಸ್ತಿಗಳನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರೀಕರಣಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು, ಮತ್ತು ಪಾದ್ರಿಗಳಿಗೆ ರಾಜ್ಯದಿಂದ ವೇತನ ನೀಡಲಾಯಿತು. ಇದರ ಜೊತೆಗೆ, ಪಾದ್ರಿಗಳು ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ನಿಷ್ಠೆಯ ಪ್ರಮಾಣ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು, ಇದು ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕ್ ಚರ್ಚ್ನ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಶ್ರೇಣಿಕ್ರಮಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿತ್ತು. ಈ ಕಾನೂನು ಫ್ರಾನ್ಸ್ನ ಧಾರ್ಮಿಕ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ರೂಪುರೇಷೆಯನ್ನು ಮರುವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಿತು, ಆದರೆ ಇದು ಚರ್ಚ್ನಿಂದ ತೀವ್ರ ವಿರೋಧವನ್ನು ಎದುರಿಸಿತು.
ಈ ಘಟನೆಯು ಫ್ರೆಂಚ್ ಕ್ರಾಂತಿಯ ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸುಧಾರಣೆಗಳ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಇದು ದೇಶದಲ್ಲಿ ಧಾರ್ಮಿಕ ಒಡಕುಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕ್ ಚರ್ಚ್ ಮತ್ತು ಪೋಪ್ XII ಪಿಯುಸ್ ಈ ಕಾನೂನನ್ನು ಖಂಡಿಸಿದರು, ಏಕೆಂದರೆ ಇದು ಚರ್ಚ್ನ ಸ್ವಾಯತ್ತತೆಯನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸಿತು. ಈ ಕಾನೂನಿಗೆ ವಿಧೇಯರಾಗದ ಅನೇಕ ಪಾದ್ರಿಗಳು ಶಿಕ್ಷೆಗೊಳಗಾದರು, ಇದು ವಾಂಡೀ ಯುದ್ಧದಂತಹ ಧಾರ್ಮಿಕ ಕಲಹಗಳಿಗೆ ದಾರಿಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿತು. ಈ ಕಾನೂನು ಕ್ರಾಂತಿಯ ರಾಜಕೀಯ ಆದರ್ಶಗಳಾದ ಸಮಾನತೆ ಮತ್ತು ಜಾತ್ಯತೀತತೆಯನ್ನು ಒತ್ತಿ ಹೇಳಿತಾದರೂ, ಇದು ಫ್ರಾನ್ಸ್ನ ಜನರ ನಡುವೆ ವಿಭಜನೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿತು. ಈ ಘಟನೆಯು ಫ್ರೆಂಚ್ ಕ್ರಾಂತಿಯ ಒಂದು ವಿವಾದಾತ್ಮಕ ತಿರುವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ, ಇದು ರಾಜ್ಯ ಮತ್ತು ಚರ್ಚ್ನ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿಸಿತು.
