ಜುಲೈ 16, 1856ರಲ್ಲಿ ಜಾರಿಗೆ ಬಂದ ಹಿಂದೂ ವಿಧವೆಯರ ಪುನರ್ವಿವಾಹ ಕಾಯಿದೆ 1856 ಭಾರತದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸುಧಾರಣೆಯ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಹತ್ವದ ಮೈಲಿಗಲ್ಲಾಗಿದೆ. ಈ ಕಾಯಿದೆಯು ಹಿಂದೂ ವಿಧವೆಯರಿಗೆ ಮರುವಿವಾಹ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಾನೂನು ಮಾನ್ಯತೆಯನ್ನು ನೀಡಿತು, ಇದು ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿ, ಕಠಿಣ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ವಿಧವೆಯರಿಗೆ ಗೌರವಯುತ ಜೀವನದ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಒದಗಿಸಿತು. ಸಾಮಾಜಿಕ ಸುಧಾರಕ ಈಶ್ವರ ಚಂದ್ರ ವಿದ್ಯಾಸಾಗರ್ ಅವರ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಹೋರಾಟದ ಫಲವಾಗಿ, ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಈಸ್ಟ್ ಇಂಡಿಯಾ ಕಂಪನಿಯ ಆಡಳಿತದಡಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಕಾಯಿದೆ ಜಾರಿಗೊಂಡಿತು. ವಿದ್ಯಾಸಾಗರ್ ಅವರು ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಗ್ರಂಥಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಮರುವಿವಾಹಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶವಿದೆ ಎಂದು ವಾದಿಸಿ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಳಂಕವನ್ನು ತೊಡೆದುಹಾಕಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು. ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಮೈಸೂರು ಸಂಸ್ಥಾನದಂತಹ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಕಾಯಿದೆಯು ಸಾಮಾಜಿಕ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು, ಆದರೆ ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಆಚರಣೆಗಳಿಂದಾಗಿ ಇದರ ಪರಿಣಾಮ ಸೀಮಿತವಾಗಿತ್ತು.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ | ಇವತ್ತು | ಜುಲೈ15, 2011 | ಶ್ರೀಹರಿಕೋಟಾದಿಂದ ಜಿಎಸ್ಎಟಿ-12 ಯಶಸ್ವಿ ಉಡಾವಣೆ
ಈ ಕಾಯಿದೆಯು ಮಹಿಳಾ ಹಕ್ಕುಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಇತರ ಸುಧಾರಣೆಗಳಿಗೆ ಮುನ್ನುಡಿಯಾಯಿತು, ಆದರೆ ಈ ಕಾಯ್ದೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕಾರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಹೋರಾಟದ ಅಗತ್ಯವಿತ್ತು. ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ, 20ನೇ ಶತಮಾನದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸುಧಾರಕರು ಈ ಕಾಯಿದೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ವಿಧವೆಯರಿಗೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಒದಗಿಸುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಆಯೋಜಿಸಿದರು. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಗ್ರಾಮೀಣ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ವಿಧವೆಯರ ಮರುವಿವಾಹವು 20ನೇ ಶತಮಾನದ ಮಧ್ಯಭಾಗದವರೆಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಂದು, ಕರ್ನಾಟಕದ ನಗರ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ವಿಧವೆಯರ ಮರುವಿವಾಹವು ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ಸ್ವೀಕಾರಾರ್ಹವಾಗಿದೆ, ಮತ್ತು ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ವಿಧವೆಯರಿಗಾಗಿ ವಿವಿಧ ಕಲ್ಯಾಣ ಯೋಜನೆಗಳು ಲಭ್ಯವಿವೆ. ಆದರೆ, ಕೆಲವು ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಕಳಂಕವು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ಇದು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಗೃತಿಯ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಒತ್ತಿಹೇಳುತ್ತದೆ.
