1946ರ ಡಿಸೆಂಬರ್ 9ರಂದು ನವದೆಹಲಿಯ ಸಂವಿಧಾನ ಭವನದ (ಈಗಿನ ಸಂಸತ್ ಭವನ) ಕೇಂದ್ರೀಯ ಸಭಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಸಂವಿಧಾನ ರಚನಾ ಸಭೆಯ ಮೊದಲ ಸಭೆ ನಡೆಯಿತು. ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಆಡಳಿತದ ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಭಾರತವು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ದ್ವಾರದ ಬಳಿ ನಿಂತಿತ್ತು. 1946ರ ಜುಲೈ-ಆಗಸ್ಟ್ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಪ್ರಾಂತೀಯ ವಿಧಾನಸಭೆಗಳ ಚುನಾವಣೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಆಯ್ಕೆಯಾದ 296 ಸದಸ್ಯರು (207 ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಭಾರತದಿಂದ, 93 ಮಂದಿ ದೇಶೀಯ ಸಂಸ್ಥಾನಗಳಿಂದ) ಈ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದರು. ಮುಸ್ಲಿಂ ಲೀಗ್ನ ಬಹಿಷ್ಕಾರದ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಮೊದಲ ದಿನ ಕೇವಲ 211 ಸದಸ್ಯರೇ ಆಗಮಿಸಿದ್ದರು. ಸಭೆಯನ್ನು ವಯೋವೃದ್ಧ ಸದಸ್ಯ ಡಾ. ಸಚ್ಚಿದಾನಂದ ಸಿನ್ಹಾ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿ ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಮೊದಲ ದಿನವೇ ಉದ್ದೇಶ ಪ್ರಸ್ತಾಪವನ್ನು (Objectives Resolution) ಜವಾಹರಲಾಲ್ ನೆಹರು ಮಂಡಿಸಿದರು. ಈ ಪ್ರಸ್ತಾಪವು ಭಾರತವು ಸಾರ್ವಭೌಮ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಗಣರಾಜ್ಯವಾಗಬೇಕು, ಎಲ್ಲ ನಾಗರಿಕರಿಗೆ ನ್ಯಾಯ, ಸಮಾನತೆ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ-ಆರ್ಥಿಕ ಸಮಾನತೆಯ ಭರವಸೆ ನೀಡಬೇಕು ಎಂಬ ಆಶಯಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿತ್ತು. ಇದು ಸಂವಿಧಾನ ರಚನೆಯ ಮೂಲ ದಿಕ್ಸೂಚಿಯಾಯಿತು.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ | ಇವತ್ತು | ಡಿಸೆಂಬರ್ 8, 1985 | SAARC ಸ್ಥಾಪನೆ
ಡಿಸೆಂಬರ್ 11ರಂದು ಡಾ. ರಾಜೇಂದ್ರ ಪ್ರಸಾದ್ ಅವರನ್ನು ಸ್ಥಿರ ಅಧ್ಯಕ್ಷರನ್ನಾಗಿ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಒಟ್ಟು 11 ಅಧಿವೇಶನಗಳು, 165 ದಿನಗಳ ಕಾಲ ನಡೆದ ಸಭೆಯು 1949ರ ನವೆಂಬರ್ 26ರಂದು ಸಂವಿಧಾನವನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿತು ಮತ್ತು 1950 ಜನವರಿ 26ರಂದು ಜಾರಿಗೆ ಬಂದಿತು. 1946ರ ಡಿಸೆಂಬರ್ 9ರ ಆ ದಿನವು ಕೇವಲ ಸಭೆಯ ಆರಂಭವಲ್ಲ, ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಶಾಹಿ ಆಳ್ವಿಕೆಯಿಂದ ಸ್ವತಂತ್ರ, ಸ್ವಯಂರಚಿತ ಸಂವಿಧಾನದತ್ತ ಭಾರತದ ದಿಟ್ಟ ಹೆಜ್ಜೆಯಾಗಿತ್ತು. ವಿಶ್ವದ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ದೇಶದ ಜನ್ಮಕ್ಕೆ ಅಡಿಗಲ್ಲು ಹಾಕಿದ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಕ್ಷಣವದು.
