1948ರ ಡಿಸೆಂಬರ್ 10ರಂದು ಪ್ಯಾರಿಸ್ನಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಭೆಯು “ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಘೋಷಣೆ” (Universal Declaration of Human Rights – UDHR) ಯನ್ನು ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಅಂಗೀಕರಿಸಿತು. ಎರಡನೇ ವಿಶ್ವಯುದ್ಧದ ಭಯಾನಕತೆ, ನಾಜಿ ಅತ್ಯಾಚಾರಗಳು ಮತ್ತು ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರ ಮರಣದ ನಂತರ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಕುಲಕ್ಕೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ಮೌಲಿಕ ಹಕ್ಕುಗಳ ಅಗತ್ಯವಿತ್ತು. ಈ ಘೋಷಣೆಯು 30 ಅಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನೊಳಗೊಂಡಿದ್ದು, ಜೀವನದ ಹಕ್ಕು, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ, ಸಮಾನತೆ, ಶಿಕ್ಷಣ, ಆರೋಗ್ಯ, ಗೌರವಯುತ ಜೀವನ ಇತ್ಯಾದಿ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿತ್ತು. ಈ ದಿನದಿಂದ ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಡಿಸೆಂಬರ್ 10 ಅನ್ನು ಜಾಗತಿಕ ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳ ದಿನವಾಗಿ ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಘೋಷಣೆಗೆ ಆಗ ಒಟ್ಟು 58 ಸದಸ್ಯ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ 48 ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಬೆಂಬಲ ನೀಡಿದವು (8 ದೇಶಗಳು ಗೈರುಹಾಜರು, ಯಾವುದೇ ದೇಶ ಮತ ವಿರೋಧ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ). ಭಾರತವು ಈ ಘೋಷಣೆಯನ್ನು ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಬೆಂಬಲಿಸಿತು ಮತ್ತು ಅದರ ಮಸೂದೆ ತಯಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿ ಭಾಗವಹಿಸಿತು.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ | ಇವತ್ತು | ಡಿಸೆಂಬರ್ 9,1946 | ಭಾರತದ ಸಂವಿಧಾನ ರಚನಾ ಸಭೆಯ ಮೊದಲ ಸಭೆ
ಈ ಘೋಷಣೆಯ ಮಸೂದೆ ರಚನಾ ಸಮಿತಿಯಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾಗಿ ಡಾ. ಹಂಸಾ ಮೆಹ್ತಾ ಅವರು ಮಹತ್ವದ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿದರು. ಮೊದಲಿನ ಮಸೂದೆಯಲ್ಲಿ “All men are born free and equal” ಎಂದಿದ್ದ ಸಾಲನ್ನು “All human beings are born free and equal in dignity and rights” ಎಂದು ಬದಲಾಯಿಸಲು ಅವರು ಒತ್ತಾಯಿಸಿದರು. “Men” ಎಂಬ ಪದ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಹೊರಗಿಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವರು ವಾದಿಸಿದರು. ಎಲಿಯನರ್ ರೂಸ್ವೆಲ್ಟ್, ರೆನೆ ಕಸಿನ್, ಚಾರ್ಲ್ಸ್ ಮಲಿಕ್, ಜಾನ್ ಹಂಫ್ರಿ ಮುಂತಾದವರ ಜೊತೆಗೆ ಹಂಸಾ ಮೆಹ್ತಾ ಅವರು ಈ ಐತಿಹಾಸಿಕ ದಾಖಲೆಯನ್ನು ಲಿಂಗ ತಾರತಮ್ಯರಹಿತವಾಗಿ ಮಾಡಲು ಶ್ರಮಿಸಿದರು. ಇಂದಿಗೂ ಈ ಘೋಷಣೆಯ ಮೊದಲ ಅಧಿಕಾರಿಯು “ಎಲ್ಲ ಮಾನವರೂ ಘನತೆ ಮತ್ತು ಹಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಾನರು” ಎಂದು ಆರಂಭವಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಹಂಸಾ ಮೆಹ್ತಾ ಅವರ ಕೊಡುಗೆ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ. ಭಾರತೀಯ ಮಹಿಳೆಯೊಬ್ಬರು ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಲಿಂಗ ಸಮಾನತೆಗೆ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತಿದ ಈ ಘಟನೆ ಭಾರತೀಯ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿಯೂ ಗರ್ವದ ಪುಟವಾಗಿದೆ.
