1856ರ ಡಿಸೆಂಬರ್ 7ರಂದು ಕಲ್ಕತ್ತಾದ ಠಾಕೂರ್ಪುಕುರ್ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿರುವ ಈಶ್ವರ್ ಚಂದ್ರ ವಿದ್ಯಾಸಾಗರ ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಭಾರತ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಮೊಟ್ಟಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಕಾನೂನುಬದ್ಧವಾಗಿ ಹಿಂದೂ ವಿಧವೆಯ ಮರುಮದುವೆ ನೆರವೇರಿತು. ವಧುವಾಗಿದ್ದವರು ಬರೇ 11 ವರ್ಷದ ಬಾಲವಿಧವೆ ಶ್ರೀಮತಿ ಕಾಳಿಮತಿ ದೇವಿ (ಕೆಲವು ದಾಖಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಲ್ಯಾಣಮತಿ ಎಂದೂ ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ), ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಬಂಗಾಳಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಕುಟುಂಬದ ಹುಡುಗಿ. ವರನಾಗಿದ್ದವರು ಬ್ರಾಹ್ಮ ಸಮಾಜದ ಯುವಕ ಶ್ರೀ ಕಾಲಿಚರಣ್ ಘೋಷ್. ಈ ಮದುವೆಯನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮ ವಿಧಿಯಂತೆ ಪಂಡಿತ ದಕ್ಷಿಣಾರಂಜನ್ ಮುಖೋಪಾಧ್ಯಾಯ ನೆರವೇರಿಸಿದರು. ಈ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಘಟನೆಗೆ ಕೇವಲ ಐದು ತಿಂಗಳು ಮುಂಚೆ ಅಂದರೆ 1856 ಜುಲೈ 26ರಂದು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಇಂಡಿಯಾ ಸರ್ಕಾರ “Hindu Widows’ Remarriage Act, 1856” (ಕಾಯ್ದೆ ಸಂಖ್ಯೆ XV) ಅನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತಂದಿತ್ತು. ಆ ಕಾಯ್ದೆ ಜಾರಿಯಾದ ನಂತರದ ಮೊದಲ ಅಧಿಕೃತ ಮರುಮದುವೆ ಇದೇ ಆಗಿತ್ತು. ವಿದ್ಯಾಸಾಗರರು ಸ್ವತಃ ಈ ಮದುವೆಯ ಎಲ್ಲ ವೆಚ್ಚವನ್ನು ಭರಿಸಿ, ಕನ್ಯಾದಾನ ಮಾಡಿದರು ಮತ್ತು ಸಮಾಜದ ಆಕ್ರೋಶಕ್ಕೆ ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಎದುರಾಗಿ ನಿಂತರು.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ | ಇವತ್ತು | ಡಿಸೆಂಬರ್ 6,1992 | ಬಾಬ್ರಿ ಮಸೀದಿ ಧ್ವಂಸ
ಈ ಒಂದು ಮದುವೆ ಕೇವಲ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸಂಭ್ರಮವಲ್ಲ, ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಮಹಿಳೆಯರ ಮೇಲೆ ಹೇರಲಾಗಿದ್ದ ಕ್ರೂರ ಪದ್ಧತಿಗಳ ವಿರುದ್ಧದ ದೊಡ್ಡ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕ್ರಾಂತಿಯ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆಯಾಗಿತ್ತು. ಅಂದಿನ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ವಿಧವೆಯಾದ ಹುಡುಗಿ ಅಥವಾ ಮಹಿಳೆಯನ್ನು ತಲೆಗೂದಲು ಕತ್ತರಿಸಿ, ಬಿಳಿಯ ಸೀರೆ ಉಟ್ಟಿಸಿ, ಕುಂಕುಮ-ಆಭರಣಗಳಿಂದ ವಂಚಿತಗೊಳಿಸಿ, ಜೀವಂತ ಸತ್ತವಳಂತೆ ಬದುಕಲು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ ದುಸ್ಥಿತಿಯ ವಿರುದ್ಧ ವಿದ್ಯಾಸಾಗರರು ತಮ್ಮ ಜೀವನದ ಗುರಿಯನ್ನಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋರಾಡಿದ್ದರು. ಪರಶುರಾಮ ಶಾಸ್ತ್ರಿಯಂತಹ ವಿದ್ವಾಂಸರ ಸಹಕಾರದೊಂದಿಗೆ ಶಾಸ್ತ್ರ-ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ವಿಧವಾ ಮರುಮದುವೆಗೆ ಆಧಾರಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿ, ಸಂಸ್ಕೃತ ಮತ್ತು ಬಂಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಬರೆದು, ಲಕ್ಷಾಂತರ ಸಹಿಗಳ ಸಂಗ್ರಹ ಮಾಡಿ, ಲಾರ್ಡ್ ಡಲ್ಹೌಸಿಯವರಿಂದ ಕಾಯ್ದೆ ಮಾಡಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಕಾಯ್ದೆ ಬಂದರೂ ಸಮಾಜ ಇನ್ನೂ ತಯಾರಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ತಾವೇ ಮೊದಲ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿ ನಿಂತು ಈ ಮದುವೆಯನ್ನು ನಡೆಸಿಕೊಟ್ಟರು. ಈ ಒಂದು ಧೈರ್ಯದ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಂದಾಗಿ ಮುಂದಿನ ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ವಿಧವೆಯರು ಮರುಮದುವೆಯಾಗತೊಡಗಿದರು ಮತ್ತು ಭಾರತೀಯ ಸಮಾಜ ಸುಧಾರಣೆಯ ಹೊಸ ಅಧ್ಯಾಯ ಆರಂಭವಾಯಿತು.
